Konuşmanın anlamını kaybettiği bir zaman dilimindeyiz belkide.. sadece susmak ve dinlemek gerek çalan bu hüzün melodisini..

uzun bir aradan sonra yine geldim, yazmadan duramadım...yazmalı ve anlatmalıydım herşeyi.. ne çok şey yaşandı, ne hikayeler son buldu içimde. biliyor musun artık acımıyor içim. hani hep derdim ya içimde bir yer sanki kanıyor sürekli diye. artık kanamıyor..taşlaşmanın ilk evresini tamamladım sanırım. neyse.. koskoca bir yaz tatilini geride bırakarak hüzünlü sonbahar mevsimi sardı yine bedenimi. sevmem aslında sonbaharı, yağmuru, rüzgarı.. garip bir hüzün yaratır bende bu havalar. içime dönerim yavaş yavaş. ve kaybolurum o kalabalıklar arasında. sürekli konuşan bir kafa yapmışlar ve sanırım onu da bana monte etmişler. bazen cevap bile veriyorum ona.. ayy tamam tek derdin bu olsun diye..:)) etrafta o kadar derdi olan insan varken küçücük kırıntılarla uğraşmak bana da fuzuli bir iş aslında.. severim ayrıntıları tamam ama bu kadarı fazla biraz. dönmek gerek dünyaya ve alınan her nefesin tadını çıkarmak. güzel şey vesselam yaşamak, doyasıya yaşamak..