Paramparça olmuş kalpler var.. içlerinde binlerce yıldır süren savaş misali yıkıntılar taşıyan. Kimseyi görmeden duymadan yaşıyorlar sanki.. hayatın akıp gitmesine aldırış etmeden öylece yaşıyorlar işte. . Nefes almaktan ibaret tüm yaptıkları. . Ellerinde kırık bir oyuncak taşıyan çocuk gibi mutsuz ,  umutsuz.. hayalleri var hayatlarına sığmayan. . Hayalleri gerçekleştirecek cesareti gösteremeyen.. sanki gelecekten bir çağrı bekler gibi beklemeye almışlar kendilerini.. bir de ben varım tüm bunlara seyirci.. bir film izler gibi almışım tüm sessizligimi yanıma bakıyorum ekrana.. ve birazdan perde kapanacak ve film bitecek diye bir garip heyecanla..