Bana ilk geldiğin günü hatırlıyorum dün gibi.. hiç gitmeyecegim ve sonsuza dek ellerini tutacağım demiştin. Sorgusuz sualsiz inanmıştım sana. Çünkü bende yalan yoktu ve söylediğim hersey gerçekti, seni de öyle sanmıştım. Bilemezdim yalan bir masala başladığımızı. Ben sana tüm kalbimle gelirken senin bitmeyen bahaneler in sonu gelmeyen yalanların vardı. Ve benim içimde iyileşmeyen yaralar açan sözlerin. Bazen keşke diyorum keşke hiç tanimasaydim seni.. acaba nasıl olurdu o zaman hayatım. Bir masal yazdım aklımdan sonu mutlu biten. Kahraman ve kız çok mutlu olacaklardı. Ama hayat insana bazen istediklerini yaşamaya fırsat vermiyormuş anlamış oldum. Suçlu hayat değil sensin gerçi. Benim içimdeki kahraman meğer masaldaki kötü karaktermiş ve ben onu sevmişim. Şimdi diyorum geç te olsa bencede gitmelisin benden çok bile kaldın içimde. Veda cümlelerine ve sahteliklerine ihtiyacım yok. Böylesi çok daha iyi. O zaman gidişine içelim bu gece.. ve tüm gidenlere.. Şerefe...