Aradan geçen onca zamandan sonra bugün sana rastladım eski sayfaları karıştırırken.. öyle masum öyle hüzünlü bakıyorsun yine.. ben yine kayboluyorum gözlerine bakarken.. yok Hayır olmamalı derken boguluyorum gözlerinde..ben yaralarım iyileşti derken yine kanamaya başlıyor kaldığı yerden.. o kadar alışmışım ki bu acıyla yaşamaya iyileştim sanmam bu yüzden... yine sen.. gördüğümde dünyanın renklerini değiştiren adam. Yine sen hesapsız kitapsız sevdiğim.. yine beni çıkmaz yollara götürüp arkasına bile bakmadan çekip giden.. ve beni karanlığın ortasında çaresiz bir çocuk gibi bırakan.. vazgeçemediğim aldığım her nefesle içime dolan adam. Her hücremde hissettiğim ama hiçbir zaman benim olmayan sen. Zamanın iyilestirmediği yaram. Zamansız vedaları seversin sen. Ama artık gitmelisin benden.. Bu beden seni tasiyamayacak kadar yorgun.. gitmelisin artık. . Çoktan kışa girmiş bu yürekten...